Een oga-oga dus, een vrouw zoals je kan zien

 Dit is ook een vrouw, aan het raamwerk eronder wordt de pop straks gedragen door een groep mensen

 Deze is ook aardig

 Of deze met een reefer

 Ook deze was leuk

 De toeschouwers zitten al klaar, maar het zou donker zijn voordat de optocht voorbij kwam

 Dus moest er lang gewacht worden en waar mensen wachten in Indonesie wordt eten verkocht, en tegen een prijs waarbij vraag en aanbod nauwkeurig wordt afgewogen. Hier dus gekookte maiskolven.

 Ik met mijn vriend

Zo, de afgelopen week weer als een druk baasje mijn carbon-trail in stand gehouden, hoewel er was een dag bij dat er niets gebeurde. Dat was nyepi waar ik in mijn vorige blog al over had. Dat was toch wel een spektakulaire dag in de zin dat er niets gebeurde. Geen auto's geen brommers, helemaal geen verkeer dus, geen mensen op straat, geen vliegtuigen, geen muziek, lawaai, het was dus een kompleet stille dag en nacht. Want de nacht die erop volgde werd verwacht dat niemand het licht aandeed, alle straatlantaarns waren uit evenzo als reklame enzovoort. Een totale erduistering dus zonder lawaai. Zonder luchtvervuiling. Het gevolg was, omdat er vrij weining wolken waren, een van de meest fantastische sterrenhemels die ik ooit zag en waar ik samen met Endang van heb genoten totdat ik een stijve nek kreeg van het naar boven kijken.

Onze gordijnen houden niet al het licht binnen dus hadden we in huis ook het meeste licht uitgedaan. Behalve mijn komputer dan, maar dat geeft kennelijk toch ook een hoop licht. Er kwam dus achteraf wel kommentaar op dat het niet donker genoeg was. In de dorpjes van Bali gaat dat dan wat strikter en schijnen ze gewoon een steen tegen of door je raam te gooien, maar omdat we in een afgesloten huizencomplex wonen viel dat dus bij ons wel mee.

De avond voor nyepi was overigens ook best spektakulair. In mijn vorige blog vertelde ik al over de oga-oga's. De avond voor nyepi ging men met de oga-oga's lopen in optocht. Iedere week heeft zijn eigen oga oga en punt van samenkomst waren belangrijke kruispunten in het stadje, in ons geval dus Sanur. Op die kruispunten werden de oga oga's als een gek in het rondte gedragen om de verzamelde geesten in de oga oga te disorienteren voor ze te verbranden of in zee te gooien. Ik heb er een filmpje van gemaakt en op you-tube neergezet. http://www.youtube.com/watch?v=etkPFZ60Ub8 Niet al te beste kwaliteit want ik heb het filmpje met mijn mobieltje gemaakt, maar je krijgt het idee toch goed te zien. We stonden op het belangrijkste kruispunt in Sanur met een hele mensen massa om de tientallen oga-oga's te kunnen zien. Wel mooi.

Woensdag, de dag na nyepi kwam het eiland weer langzaam tot leven en moest ik weer vertrekken naar Banda Aceh. Tegen het middaguur vertrok het vliegtuig, en s'avnds kwam ik in Aceh aan. Daar moest ik de volgende dag weer terug naar Bandung want tjdens de tussenstop had ik het bericht ekregen dat Endang, Wouter en ik de volgende dag in Bandung werden verwacht voor het verlengen van onze verblijfsvergunning, we moesten daar onze foto's laten maken en een handtekening laten zetten. Je vraagt je af of je dat fotootje niet even kan sturen, maar nee dat kan niet dus. Zodoende stond de helefamilie weer bij de immmigratie dienst in Bandung. Een typisch overheids kantoor waar allerlei schimmige en onduidelijk figuren tussen achterover leunende overheids ambtenaren en doorlopen. Endang wordt er altijd ongeduldig van, ik heb dor de jaren geleerd dat dit waarschijnlijk een goede plek is om je te werpen op een ingewikkelde sudoku, zodat je nergens aan hoeft te denken. Maar goed ook hier kwamen we weer doorheen en Endang en Wouter bleven nog een nacht in Bandung bij haar vriendin en ik nam de trein naar Jakarta om de dag daarna de ochtendvlucht naar Banda Aceh te kunnen nemen.

In Banda Aceh is men nog steeds druk bezig met het zoeken naar terroristen. Hoewel ze in Jakarta meer en gevaarlijker terroristen hebben opgepakt heeft Aceh nu toch weer de naam gekregen dat het hier vol zit met terroristen. De UN heeft een reis-waarschuwing afgegeven vooral niet naar de binnenlanden hier te trekken. Maar, ja, ik heb natuurlijk hier het vervelende kenteken dat ik een blanke huid heb, want de terroristen zien in blanken een mooi doelwit, want dan is men er zeker van dat de kans dat je een westerse christen schiet wat groter dan wanneer men een bruine man schiet. Zoals jullie allemaal weten zijn de blanke christenen in de ogen van de terroristen de oorzaak van alle kwaad. Nu zij we, als blanken, natuurlijk geen lieverdjes, maar als je hier door de supermarkt loopt en je telt de hoeveelheid cosmetica waarmee men zich witter cq blanker kan maken komen er toch weer allemaal vraagtekens op over waar we nu eigenlijk over praten, want die hoeveelheid blanken die bij de supermarkt komen zijn op de vingers van een hand te tellen en de hoeveelheid die dan die blank makende cosmetica koopt is een benadering van nul. Dus die cosmetica wordt door bruine mensen gekocht, die zich graag willen maken. Dan vraag je je af waarom dan?

Anyway, het gevolg van al dat terroristen gedoe is dat de buitenlanders in iedere acehnaar een potentiele terrorist zijn gaan zien. Zo is mijn India buurman (met australische nationaliteit), met wie ik wel eens een wandeling maak in het buurtje achter het hotel, behoorlijk bang om dwars door het buurtje te lopen, vooral zijn vrouw dan. Dit terwijl de mensen er over het algemeen vriendelijk doen en je soms zelf zomaar spontaan uitnodigen voor een kopje thee in hun huis. Daar moet je in Nederland eens om komen. Dat lukt dus niet........

Maar het natuurlijk wel zo dat er maar een gek nodig is om je aan flarden te schieten, maar dat is zoiets als de jackpot in de loterij die ik ook maar steeds niet win en statisties gezien ook nooit zal winnen.