Endang bij de ingang van de Besakih tempel

Het is een uitgebreidt complex waar je uren kunt wandelen tegen de helling van Gunung Agung, hier een uitzicht naar beneden

We mochten even meebidden en dat hebben we dus maar even gedaan.

Dat meebidden leverde de rijstkorrels op mijn vorhoofd op en bloemen achter mijn oren

De gids was een aardige man en die moest met Endang even op de foto

Op de weg naar Uluwatu aan de kust is een nieuw hotel gebouwd. Peperduur, ik heb me laten vertellen dat je 800 dollar per nacht voor een kamer moet neertellen. Toch even wezen kijken, je mocht zonder te betalen naar binnen, en de uitzichten zijn inderdaad ontzettend mooi. Hier gaat de zon onder.

Die zon gaat al snel onder want dit is niet meer dan 10 minuten later

Na twee zwembaden zie je de zee

De oga-oga met Wouter. De oga-oga wordt de volgende dag weggegooid.

Met Endang naar de supermarkt, uitzicht op de kassa's

Endang, dingetjes aan het kopen in de supermarkt

Kip voor Wouter dacht ik, want wij zijn vegetariers

Met Endang's oude vriendinnen uit Jakarta aan het strand van Sanur, waar we dus wonen

Ook aan het strand staan er stalletjes om etenswaar te kopen, en ter plekke op te eten

Maar dit was mijn vegetarische maaltijd voor deze avond uit het restaurant die de tafel en stoelen beheert

Tot slot een mooie foto van twee kikkers in de tuin

>

Ja, ik heb de afgelopen wat gexeperimenteerd met het op dit blog zetten van de vele verhalen die ik de afgelopen jaren heb geschreven voor deze en gene. Het lijkt allemaal redelijk goed te kunnen. Het is ook redelijk eenvoudig die verhalen erop te zetten ze liggen in feite al kant en klaar. Dus ben ik van plan met een woensdags dit op het blog te gaan zetten.

De eerste verhalen die ik erop ga zetten zijn in het engels en schreef ik voor het blad van de nederlandse gemeenschap in Dhaka, Bangladesh. In totaal waren er 26 afleveringen. Ik schreef onder het psuedonym Nawab of Gulshan waarbij Nawab hetzelfde is als Sultan in Bangla, de taal van Bangladesh en Gulshan de wijk waar de meeste buitenlanders inclusief nederlanders woonden. De schrijfstijl was het Bangla-Engels. We woonden in die tijd tegenover de nederlandse club zodat we goed op de hoogte waren van de laatste roddels, zodat ik onder psuedonym dat heerlijk de revue kon laten passeren voorzien van een behoorlijke dosis cynisme. De stukken werden behoorlijk populair en dat kwam ook omdat mijn identiteit nooit werd prijsgegeven door de redaktie van het blad. Ik zal de stukken niet noodzakelijkerwijs op volgorde dat ze gepubliceerd werden op het blog zetten. Woensdag staat het eerste stuk erop.

Op Bali ben ik met Endang naar Besakih geweest, het grootste tempelcomplex van Bali op de hellingen van de Gunung Agung, de hoogste (vulkaan) berg op Bali. Voor toeristen is het tempel complex iets waar de laatste tijd wat minder mensen naar toe gingen en dat kwam voornamelijk doordat je in en om dat tempelcomplex door jan en alleman dringend diensten wordt aangeboden waarvan je niet zeker weet of je die nou wel of niet nodig hebt. Bij voorbeeld het begint bij de parkeerplaats, waar allerlei verkopers je willen laten geloven dat je alleen de tempel inkomt met een sarong en bijbehorende band. Dat is niet correct, de mensen van de tempel willen dat je correct en netjes gekleedt naar binnen gaat, en dat houdt in geen korte broek of andere kledij die veel vlees laat zien, in die gevallen moet je dus aan de sarong, maar Endang en ik zijn zonder naar binnen geweest. We hadden ons toch een gids aangemeten en dat pakte goed uit het was een aardige man, die ons graag het een en ander vertelde. Verder met Endang natuurlijk even aan het winkelen geweest, met Wouter een paar keer wezen zwemmen, naar de zonsondergang gekeken en meer van die dingen die je graag met je vrouw en kind doet.

Op Bali is het aanstaande dinsdag ook de balinese nieuwjaarsdag die hier dan maar nyepi wordt genoemd. Ie dag wordt niet zoals in andere landen feestelijk in dronkenschap doorgebracht, maar hier wordt dat in stilte gedaan. Dat stil zijn wordt zover doorgevoerd dat er geen vliegtuigen mogen komen of vertrekken, geen auto's of brommertjes en dat 24 uur lang. Ja, dat is dus weer eens wat anders. Dagen van te voren worden er voorbereidingen getroffen. Al het kwaad van het afgelopen jaar wordt in een soort pop verzameld, oga-oga genaamd, zie ook de foto die ik van eentje heb gemaakt. Die mooie poppen worden van te voren feestelijk in het water gesodemieterd, zodat je met een schone lei aan het nieuwe jaar kan beginnen. Ja de katholieken die gaan gewoon effe biechten dan ben je ook min of meer van het kwaad af. Protestanten of moslems die hoeven dat net te doen, dat gaat via het bidden, dat zie je meestal aan het gezicht al, en de atheisten zoals ik, ja die zijn toch al hopeloos verloren, die gaan gewoon dood.

Ja en in Amerika zijn de Oscars uitgedeeld, de prijzern voor de beste films. Hurt Locker was de grote winnaar, dus wij meteen die film gekocht. Dat kost hier zo'n 80 euro-cent, dus dat is goedkoper om de film in de bioscoop te gaan zien. Maar goed, de film gaat over een stelletje soldaten die bommen ruimen in de Irak oorlog. Het script heette origineel te zijn, maar mijns inziens heeft de filmmaker geprobeerd niet controversieel te zijn door ale verwijzingen over waarom die soldaten daar nou in Irak weg te laten. Dus je ziet een stel amerikaanse soldaten bommenruimen in het land van de vijand. Wie zijn nou toch die andere mensen die je af en toe ziet? Nou dat zal wel de vijand zijn, maar waarom nou? En waarom legt die vijand nou bommen die de soldaten moeten opruimen, en voor wie moeten ze dat dan opruimen? Ik weet het niet. Verder is er in de film een tekort aan vrouwelijk schoon. Ik weet niet of dat nou is omdat de film gemaakt is door een vrouwelijke directeur die dus de eerste vrouwelijke filmdirecteur is die een oscar heeft gewonnen. Als dat zo is kijk ik met vrees uit naar de volgende films van vrouwelijke directeurs, want ik mag toch graag wat moois zien in films en dat begrijpen mannelijke directeurs dan kennelijk toch beter.

Maar zo kan het wel weer, van de week nog mijn werkstuk voor mijn “moral philospy” cursus afgemaakt, het cynisme dat daarbij loskomt bewaar ik voor een andere keer.