Al weer over de helft van april, nog eventjes en dan zijn we over de helft van dit jaar, en dan nog even verder, ja, zo kan je doorgaan. Maar zoals ik al eens eerder berichtte is mijn eerste overlijdens datum die op het internet voorspeld was gewoon voorbij gegaan. Ik denk dat ik nog steeds leef, tenminste dat denk ik. Wie weet leef ik nu in een droomwereld, solipsism heet dat in de filosofie, dat idee dat je in een droomwereld leeft waarin ik de enige ben die bewijsbaar bestaat, al die anderen zijn dan mijn droomwereld. Ja, probeer dat maar eens te ontkrachten, daar ben je wel weer even mee bezig. Daar heb ik dus drie flessen wijn voor in de koelkast staan, om de argumenten kracht bij te zetten. Maar laat ik het eerst even over Aceh hebben. Wat de mensen hier bezighoudt zijn nog steeds de terroristen onder ons. De investeerders en de toeristen en andere bezoekers blijven een beetje weg en het wordt wat stiller in het hotel. Maar vanochtend stond weer in de krant dat de politie een hoop ammunitie voor AK47 en M16 hadden gevonden, dus dat is ook weer mooi opgeruimd denk ik dan, zei het niet dat je hier niet weet wie er nou grotere boeven zijn de terroristen of de terroristen. In het verleden heb ik al eens 40 miljoen aan de politie moeten betalen om mijn zoon uit het gevang te houden, waardoor mijn respect voor de politie in Indonesie tot nul daalde, en dat is er nooit echt beter op geworden. Corruptie houdt de mensen hier dus ook bezig, in Loxumawe, een district waar ik ook werk aan de oostkust van Aceh, heeft het districtshoofd, de bupatie en zijn vice en gemeente-sekretaris grote problemen. Ze hadden een wel erg innovatieve manier bedacht om wat extra geld te verdienen voor zichzelf. De allokatie van de centrale overheid aan het begin van het jaar voor het district van 200 miljard rupiah werd van de overheids bank afgehaald en geparkeerd op een termijn deposito rekening van een bank in Jakarta waar de rente uiteraard veel hoger was. Maar het idee was om die hogere rente in eigen zak te stoppen en niet in de kas van het district te stopen natuurlijk. Zo kan het gebeuren dat het drietal notabelen nu dus min of meer onder huisarrest staat en waarschijnlijk binnenkort zal worden uitgenodigd een tijdje in het overheids hotel te gaan logeren. Het lastige voor mij hiervan is dat er in het district geen bestuurders meer zijn die verantwoordelijkheid willen nemen voor min of meer belangrijke beslissingen, zodat het idee om de samenwerkingsovereenkomst te kunnen tekenen een tijdje zal moeten worden uitgesteld. Dat geeft alweer vertraging, de zoveelste vertraging, maar ik ben eraan gewend, het is de inefficientie van dit land waardoor de welvaart nooit erg groot zal zijn. Maar, aan het eind van mijn vorige editie was ik nog in Bali, laat ik daar eerst even mee verder gaan. De laatste dagen daar heb ik nog even een filmpje gemaakt van Wouter (http://www.youtube.com/watch?v=LJTXVZtFDXM) die bezig was met een schilderij te maken voor zijn school met behulp van spuit-bussen. Je ziet alleen een gedeelte van het schilderij, want het zou pas de volgende dag af zijn. Het schilderij moet het zonnestelsel voorstellen met de zon en een aantal planeten. Het aardige is uiteraard de techniek van schilderen met de spuitbussen die voor een bizonder effekt zorgt. Het is wel mooi geworden.
Op zondag uit Bali vertrokken naar Jakarta want op maandag zou ik bij DHV een funktioneringsgesprek hebben. Eigenlijk had ik dat funktioneringsgesprek een tijdje afgehouden want met nog 1000 dagen te gaan voor mijn pensioen geloofde ik daar niet meer zo in. Maar nadat ik een brief van DHV had gekregen waarbij ze me meedeelden dat ze me een bonus gingen geven, werd mijn enthusiasme voor de club toch weer wat groter. Die bonus was voor het eerst dat ik bij dhv ben. In het verleden hadden ze me wel eens een bijdrage gegeven voor mijn studie bij de universiteit van london, maar dit was voor het eerst dat ze me geld willen geven zonder “strings attached” en louter en alleen uit waardering. Dus maandag in Jakarta naar DHV. Het gesprek verliep dus wel positief, en smiddags gelijk maar een partijtje gegolfd met mijn vriend Bram.
Dinsdag ochtend om 4 uur s'ochtends opgestaan want om half zeven vertrok het vliegtuig alweer naar Banda Aceh, waar ik om kwart over negen arriveerde.
Zodoende, weer gekluistert in mijn hotelkamer in het Oasis Hotel. Tegenwoordig eet ik daar s'avonda maar erg weinig want ik ga nu veel vaker naar het vegetarische restaurant waar de variatie aan vegetarisch gerechten wat groter is en bovendien de bediening ook wat vriendelijker. De week doorgebracht met wat bezoeken aan het provincie kantoor ter voorbereiding aan het bezoek van de h2o direkteur uit nederland over 10 dagen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten