Visitors

Tijden geleden lijkt het wel. Twee dagen geleden kwam mijn ex office manager en zijn vrouw ons opzoeken in ons appartementje in Menteng. In de tijd dat hij als mijn office manager werkte in Dhaka was hij ook al een businessman, hij had een drukkerij. Nu had hij na afscheid van het project te hebben genomen een travel agency geopend. En als ik hem mag geloven loopt het goed. Ik vroeg hem of ze dan in Bangladesh geen internet boekingen maakten, maar die vraag gaf al aan dat ik alle ellende van Bangladesh had vergeten. Natuurlijk hadden ze dat wel, maar het was te traag en krediet kaarten werden niet vertrouwd. Dus er was een ruime markt voor hem en hij verwachtte dat dat ook zo wel zou blijven. Endang zag het allemaal niet zo zitten dat ze deze mensen moest entertainen, want ons appartementje is wat klein, en bovendien waren de verhoudingen in het project indertijd hierarchies. Maar na de eerste dag kreeg ze er toch meer zin in, en zodoende kwam op een gegeven moment de vraag bij onze Bangladeshi gasten naar boven hoe we onze 5 plus jaren in Bangladesh hadden ervaren. Ja, het eerlijke natwoord zou zijn dat het wel aardig was maar dat ik toch niet echt meer terug hoef te gaan daarnaartoe. Zoiets kan je dan niet goed zeggen. Want bij mijn oneerlijke antwoord van leuk kwam natuurlijk meteen de uitnodiging om bij hun in Dhaka langs te komen in de aanstaande winterr, voor een reunie van alle oude projekt mensen. Mmmmmmmmmm hoe kom ik daar nu vanaf, zal ik dat toch ook wel eens leuk vinden? Het is maar een weekje dan.